Która rasa będzie dla ciebie odpowiednia?

Wszyscy na pewno znamy powiedzenie mówiące, że pies jest najlepszym przyjacielem człowieka. Z racji wielu zalet i pozytywnych cech charakteru, a także ponadprzeciętnej, jak na świat zwierząt inteligencji, psy towarzyszą ludziom od wielu tysiącleci. Dziś jednak w naszym domach trzymamy je z nieco innych powodów, niż przed wiekami – niemal nigdy nie wykorzystujemy ich jako zwierząt użytkowych, zdecydowanie większą uwagę poświęcając ich wierności oraz temu, że jak żadne inne zwierzę nadają się jako towarzysz życia. Osoby, które jeszcze nie przygarnęły swojego czworonoga i dopiero rozglądają się za psem, który ma stać się ich wiernym przyjacielem, muszą wybrać pomiędzy psem rasowym, a mieszańcem. Oczywiście, oba rozwiązania mają swoje wady i zalety – musimy jednak pamiętać o tym, że decydując się na psa nierasowego, nigdy nie wiemy do końca, czego się po nim spodziewać. Zupełnie inaczej jest przypadku psów rasowych – dzięki długim działaniom hodowców udało się stworzyć rasy, których przedstawiciele świetnie nadają się do określonych zadań – tak na przykład psy z rasy husky świetnie sprawdzą się w domach jednorodzinnych i wszędzie tam, gdzie będą miały dużo przestrzeni do biegania i codziennych, długich spacerów, których potrzebują jak wody, podczas gdy jamniki czy mopsy idealnie nadadzą się do niewielkich mieszkań – nie potrzebują one wiele miejsca.

Rasy psów rzadko spotykane w Polsce

Z pewnością jedna z najbardziej unikalnych ras w Polsce i na świecie jest rasa Labradoodle, pies, który pochodzi z Australii, a prace nad nim trwały około dwudziestu lat, poprzez dziesięć pokoleń psów. Labradoodle ma geny irlandzkiego spaniela wodnego, amerykańskiego i angielskiego spaniela, a wyglądem przypomina dużego pudla ostrzyżonego na teriera. Ten uroczy pies ma bardzo ważną cechę – nadaje się dla alergików, bo jak stwierdziły badania, aż w 99% nie stanowi dla alergików żadnego zagrożenia. Może stąd tak wysokie ceny za szczeniaki, bo około 10 tysięcy złotych. Na terenie Polski znajduje się tylko jedna hodowla tej rasy. Kolejna mało popularna rasa, to Welsh Corgi Pembroke – ulubiona przez brytyjską królową. Mało kto wie, że te nieduże pieski należą do grupy psów pasterskich, a wywodzą się od psów Wikingów. Rasa Porcelaine, to piękne psy należące do grupy psów myśliwskich, gończych, polujących na jelenie i zające. Wywodzi się z Francji, gdzie tak została zapomniana, że musiała zostać odtworzona. Rasa zawdzięcza swoją nazwę ciekawemu, delikatnemu, porcelanowemu umaszczeniu. Kolejna rasa, która w Polsce chyba nie będzie chciała żyć ze względu na temperatury, to piękny, biały Pies Eskimoski, z grupy szpiców. Jest to pies typowo użytkowy, do ciągnięcia sań, myśliwski, traperski, stróżujący. Psy, które zapoczątkowały te rasę, krzyżowane były z wilkami, aby nabyć określonych, pożądanych cech. Bardzo piękną, ale bardzo rzadką rasą w Polsce jest Pies Faraonów. Ten dostojny, wysmukły pies może każdego zachwycić swoją nienaganną sylwetką. Nazwa rasy może wskazywać na jej pochodzenie – nic bardziej mylnego, została stworzona w Wielkiej Brytanii.

Jakich psich ras już nigdy nie zobaczymy na żadnych wystawach

Podobnie jak dzieje się z wieloma gatunkami zwierząt, roślin na ziemi, które bezpowrotnie wymarły, podobnie sprawa się ma z kilkoma rasami psów, które bezpowrotnie odeszły z tego świata, a znamy je tylko z przekazów historycznych. Psy rasy Alaunt pracowały niegdyś dla plemion Nomadów. Rasa, przypominała dzisiejsze Owczarki Kaukaskie lub Owczarki z Centralnej Azji. Psy przystosowane były do pilnowania stad przed dzikimi zwierzętami. Wielkością i posturą przypominały wymienione rasy, ale ich sierść była o wiele krótsza. Kolejna rasa, to Dog Kubański, który używany był do zatrzymywania uciekinierów z Kuby, był strażnikiem kubańskich plaż, oraz często psy tej rasy brały udział w walkach psów. Doga Kubańskiego skrzyżowano z Dogiem Argentyńskim, a to dało początek zupełnie innej rasie. Rasa innego psa – Spaniela Alpejskiego zakończyła swoją egzystencję w początkach XIX wieku. Ten duży pies, podobny do Bernardyna spełniał podobną rolę – ratownika górskiego. Nieudane krzyżówki doprowadziły do zaniku rasy. Próby odnowienia rasy Hawajskiego Psa, obecnego na Polinezji od tysięcy lat, prowadzono przez dwanaście lat, z miernym skutkiem. Też go już nie zobaczymy. Rasa Angielski Biały Terier dała początek Angielskiemu Buldogowi, Bullterierom i Boston Terierom. Sam Biały Terier przepadł bezpowrotnie w genetycznych krzyżówkach. Chińskiego Radosnego Pieska, małego, białego, z krótką sierścią, która to rasa pochodziła prawdopodobnie z krzyżówek w obrębie Mopsów, Pekińczyków i Japońskich Spanieli, tez już nigdy nie zobaczymy.

Na co chorują psy rasowe

Powszechna opinia na temat zdrowia psów rasowych jest taka, że są zdecydowanie bardziej skłonne do zapadania na wszelkie dolegliwości, niż psy wielorasowe, tzw. mieszańce. Obserwując pieskie życie, ta opinia wydaje się prawdopodobna. Mieszanka genów u kundelka sprawia, że może on żyć w dobrej kondycji nawet kilkanaście lat, a rasowce, mają w miarę określoną długość swojego życia, w które po drodze wpisane są różne choroby. Jakie są typowe dla niektórych ras dolegliwości? Dysplazja stawów dotyczy najczęściej ras psów dużych – dogi niemieckie, owczarki, popularne wilczury. Mopsy mają często problemy ze zbyt wystającymi z czaszki oczami – w skrajnych przypadkach dochodzi nawet do wypadnięcia oka. Kolejny problem mopsów to wypadające rzepki kolanowe – niestety, konieczne jest zastosowanie leczenia operacyjnego. Spaniele często cierpią na zapalenie uszu – długie uszy często zgarniają wszelkie zanieczyszczenia z chodnika czy trawnika. Jamniki, bassety z powody swojej długości i ciężaru cierpią na choroby zwyrodnieniowe kręgosłupa. Często weterynaria niewiele tu może pomóc. Duże psy jak dogi, mastiffy, bernardyny,mają problemy z sercem, które jest zbyt małe w stosunku do wielkości psa, szybciej też się eksploatuje. Golden retrievery, labradory, mogą cierpieć na skręt żołądka, co może doprowadzić nawet do śmierci. Aby pewnym schorzeniom zapobiec, albo je w porę zacząć leczyć, konieczne są wizyty kontrolne u lekarza weterynarii, nawet gdy nic poważnego u psa się nie dzieje.

Walki psów – problem wciąż aktualny, czy już nieistniejący

Stany Zjednoczone od lat walczą z przestępczą działalnością jaką są nielegalne walki psów. Do walk wykorzystywane są psy ras uznawanych za bojowe, agresywne – te, które w swoje geny maja od początku stworzenia rasy wpisana agresję. Przestępcy, właściciele stad psów, są hodowcami – specjalistami od tworzenia kolejnych pokoleń psów, które muszą mieć jak najbardziej negatywne cechy charakteru. Często psy, które nie do końca maja charakter oczekiwany przez tych pseudo – hodowców, traktowane są jako worki treningowe dla najlepszych psów – zabójców. Niestety, gdy policji uda się odebrać stado groźnych psów, poddane zostają uśpieniu – nie ma mowy o jakiejkolwiek resocjalizacji, ich natura na to już nie pozwala. Polska również nie może być obojętna na posiadanie w domach psów ras agresywnych przez zwykłych obywateli. Próby zainicjowania psich walk już były w kilku miejscach w naszym kraju. Abstrahując od faktu, że jest to najzwyklejsze bestialstwo skierowane do zwierząt, w przypadku wymknięcia się takich psów z pod kontroli może się w każdej chwili zakończyć tragedią. Powstała lista psów, które uznane są w Polsce za niebezpieczne, a na ich posiadanie trzeba mieć odpowiednie zezwolenie. Przez lata ludzie kupowali mieszańce różnych niebezpiecznych ras – geny takich psów to nie przewidywalna bomba wybuchowa. Nowa ustawa o zakazie działalności pseudo hodowli pozwoli wykluczyć tworzenie wybuchowych mieszanek.

Dogoterapia – terapia przy pomocy psów

Od kilkunastu lat psy nie tylko są wykorzystywane do przewodnictwa dla niewidomych, ale także uczestniczą w spektakularnych terapiach dzieci i osób dorosłych, niepełnosprawnych. Czy jest jakaś wyjątkowa rasa psów, która ma specjalne predyspozycje do tego celu? Najczęściej wykorzystywanymi w dogoterapii psami są psy rasy Golden Retriever, ale równie dobrze mogą być inne – Labradory, Cavaliery. Na dobrą sprawę, terapeutą może każdy pies – oprócz ras, które uznane są za niebezpieczne, bojowe, musi jednak spełnić kilka warunków zanim zostanie doprowadzony do osób mających mieć z nim bezpośredni kontakt. Musi być psem psychicznie zrównoważonym, całkowicie zdrowym, o stabilnym charakterze, nie wykazującym skłonności do agresji, cierpliwym, posłusznym, przewidywalnym, odpowiednio reagującym na zewnętrzne, niespodziewane bodźce. Nie ma jednak konkretnej określonej rasy, która mogłaby być wytypowana do zajęć terapeutycznych. W każdej rasie znajdziemy psy o różnych charakterach i predyspozycjach, wybór takiego psa jest więc czasochłonny i pracochłonny. Próbowano do roli terapeutów wykorzystać takie rasy jak Siberian Husky i Alaskan Malamut, lecz ze względu na ich żywiołowy charakter nie można ich polecić początkującym pracę z psami przewodnikom. Najlepsze wyniki terapii zauważalne są w pracy z dziećmi, których zachowanie podczas zabawy z psem terapeutą nieraz zadziwia lekarzy i opiekunów.

Psy ras pasterskich – wspaniali obrońcy i członkowie rodziny

Rasy psów pasterskich są jednymi z najstarszych ras użytkowych – człowiek od wieków potrzebował pomocy psów do ochrony swoich stad, stworzył więc rasy, które z wielkim poświęceniem opiekowały się powierzonymi ich opiece zwierzętami. Polskie owczarki podhalańskie są przedstawicielami tego typu ras, a w dodatku jest to nasza, typowa, polska rasa. Jedną z najlepszych pasterskich ras są psy rasy francuski briard, owczarek, wywodzący się z czasów średniowiecza. Rasa podbiła świat w XX wieku – swoja użytkowością, niezwykłą urodą, charakterem. Po zakończeniu II wojny światowej, briardy zaczęły podbijać Stany Zjednoczone. W Polsce, popularność rasy zaczęła wzrastać w końcu lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku – ludzie doceniali głownie charakter tych pięknych, dużych psów. Briardy są bardzo inteligentne i błyskotliwe, są świetnymi obserwatorami, a ich ciekawość świata i ruchliwość, sprawia, że czasem do późnej starości zachowują się jak szczeniaki. Potrafią być zabawne, wesołe, są pełne temperamentu, bardzo bystre. Mają bardzo dobrze rozwinięty instynkt obronny, lepiej więc nie wchodzić im w drogę i nie próbować zagrażać jego rodzinnemu stadu. Uwielbia dzieci, a ponieważ każdy rodzaj aktywności jest dla niego wskazany, zabawy z dziećmi pozwalają mu na dużą ilość ruchu. Jest doskonałym towarzyszem dla osób lubiących sportowy i aktywny tryb życia. Choć po odpowiedniej dawce ruchu wystarczy mu do życia nawet mieszkanie w bloku, nie można oczekiwać od niego, że będzie psem kanapowym.

Gdy po raz pierwszy jedziemy z naszym rasowcem na wystawę

Warunkiem koniecznym do uczestnictwa w wystawie psów rasowych jest posiadanie rodowodu psa i odpowiednie, terminowe zgłoszenie uczestnictwa, a także wniesienie opłaty, która jest różna w zależności od rodzaju wystawy i kategorii, w której mamy zamiar psa wystawiać. Dobrze jest oswajać psa z atmosfera wystawy już od szczeniaka – jest taka kategoria, aby w późniejszym wieku odpowiednio się zachowywał i nie było to dla niego sytuacja stresującą. Prezentacja psa odbywa się na ringu, w obecności sędziego w danej klasie, właściciel prezentuje psa w biegu i chodzie, następnie pies oceniany jest na stole sędziowskim. Najlepszy otrzymuje odpowiedni tytuł, dyplom, medal, a wszystko jest potwierdzone protokołem sędziowskim. Dla właścicieli hodowli zdobycie najlepszych tytułów to gwarancja na późniejsze uzyskanie najlepszych miotów szczeniąt, co się oczywiście wiąże z finansami. Odpowiednie przygotowanie psa do wystawy jest czasem kosztowne i czasochłonne. Szczególnie w przypadku ras długowłosych – sierść musi być odpowiednio przycięta, wyczesana – obserwując przygotowania bezpośrednio na hali wystawowej, tuz przed wyprowadzeniem psa na ring, można odnieść wrażenie że znajdujemy się w salonie urody dla psich piękności. Lakiery, pudry, suszarki, lokówki, papiloty – jak te psy to wszystko znoszą z takim stoickim spokojem?

Gdy po raz pierwszy jedziemy z naszym rasowcem na wystawę

Warunkiem koniecznym do uczestnictwa w wystawie psów rasowych jest posiadanie rodowodu psa i odpowiednie, terminowe zgłoszenie uczestnictwa, a także wniesienie opłaty, która jest różna w zależności od rodzaju wystawy i kategorii, w której mamy zamiar psa wystawiać. Dobrze jest oswajać psa z atmosfera wystawy już od szczeniaka – jest taka kategoria, aby w późniejszym wieku odpowiednio się zachowywał i nie było to dla niego sytuacja stresującą. Prezentacja psa odbywa się na ringu, w obecności sędziego w danej klasie, właściciel prezentuje psa w biegu i chodzie, następnie pies oceniany jest na stole sędziowskim. Najlepszy otrzymuje odpowiedni tytuł, dyplom, medal, a wszystko jest potwierdzone protokołem sędziowskim. Dla właścicieli hodowli zdobycie najlepszych tytułów to gwarancja na późniejsze uzyskanie najlepszych miotów szczeniąt, co się oczywiście wiąże z finansami. Odpowiednie przygotowanie psa do wystawy jest czasem kosztowne i czasochłonne. Szczególnie w przypadku ras długowłosych – sierść musi być odpowiednio przycięta, wyczesana – obserwując przygotowania bezpośrednio na hali wystawowej, tuz przed wyprowadzeniem psa na ring, można odnieść wrażenie że znajdujemy się w salonie urody dla psich piękności. Lakiery, pudry, suszarki, lokówki, papiloty – jak te psy to wszystko znoszą z takim stoickim spokojem?

Owczarek kaukaski – prosto z gór i stepów

Od kilkunastu lat możemy spotkać w Polsce psy, które już samą swoją posturą i wyglądem budzą respekt otoczenia. Te ogromne psy, wyglądające jak duże miśki, to owczarki kaukaskie, rasa pochodząca z kaukaskich gór. Popularne dziś kaukazy, to jedna z najstarszych psich ras świata, wywodząca się z Tybetu, od ras zbliżonych do dogów. Są to bardzo mocne psy, odporne na zmienne warunki atmosferyczne – właśnie ta cecha pozwoliła na rozprzestrzenienie się rasy. Owczarki kaukaskie są psami bardzo inteligentnymi, twardymi, niebanalnymi ze względu na swój charakter – często przedstawiciele tej rasy byli zdani w niesprzyjających warunkach sami na siebie, potrafili przetrwać i wyjść z każdej opresji. Samodzielność, odwaga, zdolność życia na dużych obszarach, pozwoliły tym psom na życie bez nadzoru człowieka. Dzięki właśnie takim cechom, rasa owczarków kaukaskich została wpisana na polską listę psów agresywnych. Berliński mur strzeżony był właśnie przez przedstawicieli tej rasy. Są to psy nie nadające się mieszkania w bloku, czy nawet domu z ogródkiem. Rasa znakomicie sprawdza się na wielkich terenach do pilnowania stad zwierząt, gdzie czuje samodzielność i odpowiedzialność, może działać samodzielnie. Jeżeli dostanie od człowieka polecenie pilnowania, opieki nad powierzonym mieniem czy stadem, każdy intruz może się czuć poważnie zagrożony. Jeżeli ktoś chce przygarnąć kaukaza do domu jako członka rodziny, czeka go długa i ciężka praca, nie gwarantująca do końca oczekiwanych rezultatów.